 | |
Kendi kalabalığımın uğultusunda Yitip gidiyorum mecburi sona... Karabasan uykularım, karanlık gündüzlerim Geceyi zor edip aydınlığına sığınıyorum Ancak onun sessiz ışığında soluklanıyorum... Vücudum cehennemi yudumlarken ben Aklımsa billur gibi kirlenmiyor hiçbir şeyden, Olanca parlaklığıyla görüyorum dünyayı... Görebilmenin acısını çekerken yüreğim Anlamanın uçurumlarından düşüyorum... Dışarıdan seyrediyorum kendimi bazen... Ama hiç bir şey göremiyorum. Kendime gelince kör oluyorum . Tüm dünya içime kaçıyor sanki Çekip dışarı atamıyorum Bir topak midemde kusamıyorum Kendime yer açamıyorum kendi içimde Dışarıdan gelen bir ses, fırtınalar koparırken benliğimde Hiçbir şeye kayıtsız kalamıyorum Bir âlem batıyor engel olunamadan Dünyanın gidişini anlayamıyorum Hiç bir zaman dünyadan değildim zaten Kendime kalacak yer bulamıyorum Kim olduğumu bilmek istemiyorum Kim olduğumu bilsinler istemiyorum Her ölenle ben bin defa öldüm Vatanım batıyor kahroluyorum Yetkiler kullanılamaz ve adalet bitmişken Böyle acizliğe şaşıp kalıyorum... Günü atlatmaksa maksat yaşamak Bunlar olurken topraklarımızda hala içimiz rahat Dillere vurulmuşken çelikten kilit Ve kişilik zevklerse eğer bu hayat Böyle yaşamayı istemiyorum... Canlı bir ceset gibi dolaşırım hem Katarım gözyaşlarıma vatanıma yandıklarımı Onun için ölenler, daha da ölecekler varken Bencilce yaşamayı hiç sevmiyorum... Ece Evren 20.08.2015 Sene 2026 12.11.perşembe günü Hiçbir şeyin düzelmediğini görüyoruz |
Yorumlar
Yorum Gönder